W przypadku psychoterapii indywidualnej nie zaleca się, aby ten sam specjalista prowadził równocześnie terapię bliskich członków jednej rodziny, np. partnerów, rodzeństwa albo rodzica i dorosłego dziecka.

Taka sytuacja może prowadzić do konfliktu ról i interesów oraz utrudniać terapeucie zachowanie bezstronności. Specjalista poznaje wówczas różne wersje tych samych wydarzeń, a jednocześnie jest zobowiązany do zachowania poufności wobec każdej osoby. Pacjenci mogą również mieć trudność ze swobodnym poruszaniem tematów dotyczących członka rodziny, który spotyka się z tym samym terapeutą.

Podjęcie równoległej terapii indywidualnej bliskich osób bez właściwego rozważenia tych zagrożeń może budzić wątpliwości etyczne. Psycholog lub psychoterapeuta powinien ocenić, czy nie dochodzi do konfliktu interesów i czy może zachować neutralność. Jeśli istnieje ryzyko, że wpłynie to na jakość pomocy, powinien odmówić współpracy i zaproponować innego specjalistę.

Inaczej wygląda terapia par lub terapia rodzinna. W takim przypadku klientem jest para albo rodzina jako całość, a cele, zasady poufności oraz role uczestników są ustalane na początku współpracy.

Możliwe są także konsultacje rodzicielskie związane z terapią dziecka. Nie oznacza to jednak, że psycholog prowadzący dziecko staje się jednocześnie indywidualnym terapeutą jego rodzica. Cele obu form kontaktu powinny być jasno rozdzielone.

Jeżeli ktoś z Twojej rodziny korzysta lub wcześniej korzystał z pomocy wybranego specjalisty, poinformuj o tym przed pierwszą wizytą. Psycholog lub psychoterapeuta powinien ocenić sytuację i zdecydować, czy może bezpiecznie oraz zgodnie z zasadami etycznymi podjąć się współpracy.