Zakończenie psychoterapii jest ważnym etapem całego procesu i często sposób jego przeprowadzenia ustala się już na początku współpracy z psychoterapeutą, kiedy omawiany jest kontrakt. Może ono nastąpić po osiągnięciu określonych celów, po zakończeniu ustalonej liczby spotkań albo wtedy, gdy pacjent i psychoterapeuta wspólnie uznają, że regularne sesje nie są już potrzebne.
Jeśli myślisz o zakończeniu terapii, warto powiedzieć o tym psychoterapeucie z wyprzedzeniem. Pozwala to zaplanować ostatni etap pracy, zamiast przerywać spotkania z dnia na dzień. W zależności od rodzaju terapii zakończenie może obejmować kilka sesji podsumowujących lub stopniowe zmniejszanie częstotliwości spotkań.
Podczas końcowych sesji omawia się najczęściej osiągnięte zmiany, trudności, które nadal mogą się pojawiać, oraz sposoby radzenia sobie po zakończeniu terapii. Warto również ustalić, po jakich sygnałach można rozpoznać, że potrzebny jest powrót do konsultacji lub ponowne skorzystanie ze wsparcia.
Zakończeniu terapii mogą towarzyszyć różne emocje, takie jak ulga, radość, smutek, niepewność lub obawa przed samodzielnym radzeniem sobie. Są one naturalne i mogą stać się ważnym tematem ostatnich spotkań.
Do zakończenia terapii możesz przygotować się również samodzielnie, zastanawiając się, co zmieniło się od początku spotkań, czego nauczyła Cię terapia, jakie trudności nadal wymagają uwagi oraz co pomoże Ci utrzymać osiągnięte efekty.
Jeżeli chcesz zakończyć terapię, ponieważ obecna współpraca nie odpowiada Twoim potrzebom, przeczytaj również: Czy można zmienić psychologa lub psychoterapeutę i jak to zrobić?