Osoba niepełnoletnia może szukać wsparcia i porozmawiać o swoich trudnościach, ale rozpoczęcie regularnej pomocy psychologicznej lub psychoterapii co do zasady wymaga zgody rodzica albo opiekuna prawnego. Zasady zależą od wieku i rodzaju udzielanej pomocy.
Kiedy potrzebna jest zgoda rodzica?
W przypadku świadczeń zdrowotnych:
- przed ukończeniem 16 lat zgodę zasadniczo wyraża rodzic lub opiekun prawny;
- po ukończeniu 16 lat, a przed 18. urodzinami potrzebna jest zarówno zgoda przedstawiciela ustawowego, jak i samej osoby niepełnoletniej.
Ukończenie 16 lat nie oznacza więc możliwości samodzielnego rozpoczęcia leczenia bez udziału opiekuna. W razie sporu dotyczącego zgody może być potrzebna decyzja sądu opiekuńczego.
Gdzie można zacząć szukać wsparcia?
Nie trzeba czekać na zgodę rodzica, żeby powiedzieć komuś, że potrzebujesz pomocy. Możesz zgłosić się do psychologa szkolnego, pedagoga, wychowawcy lub zaufanego nauczyciela. Pomogą ustalić, jakie dalsze działania są możliwe. Dostępne są również anonimowe formy wsparcia dla dzieci i młodzieży.
Na początku rozmowy możesz zapytać: „Co z tej rozmowy pozostanie poufne, a o czym trzeba będzie poinformować rodziców?”. Nie każda forma wsparcia oznacza takie same zasady kontaktu z opiekunami.
Co zrobić, jeśli rodzice odmawiają albo boisz się ich reakcji?
Powiedz o tym specjaliście lub zaufanej osobie dorosłej. Jeśli obawiasz się przemocy, kary lub pogorszenia swojej sytuacji w domu, zaznacz to przed kontaktem z rodzicami. Osoba udzielająca wsparcia powinna uwzględnić Twoje bezpieczeństwo przy planowaniu dalszych kroków.
A jeśli pomoc jest potrzebna natychmiast?
W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia zadzwoń pod 112 albo zgłoś się do najbliższego szpitala. Brak zgody lub obecności rodzica nie powinien powstrzymywać Cię przed szukaniem pilnej pomocy, o dalszym postępowaniu decyduje personel medyczny zgodnie z przepisami.