Terapia par wymaga dobrowolnego udziału obu osób. Jeśli partner lub partnerka odmawia, nadal możesz skorzystać z pomocy indywidualnej dotyczącej trudności w związku. Nie zastąpi ona wspólnej pracy, ale może pomóc Ci lepiej zrozumieć swoje potrzeby, określić granice i podjąć decyzje dotyczące relacji. 

Jak porozmawiać o wspólnej terapii?
Jeśli możesz bezpiecznie poruszyć ten temat, wybierz spokojny moment i powiedz, co Cię martwi oraz czego oczekujesz od spotkań. Zamiast przekonywać partnera, że powinien się zmienić, możesz powiedzieć: „Martwi mnie, że coraz trudniej nam się porozumieć. Chcę sprawdzić, czy rozmowa ze specjalistą mogłaby nam pomóc”.

Warto zapytać o powody odmowy. Mogą wiązać się z obawą przed oceną, kosztami, wcześniejszymi doświadczeniami lub niepewnością, jak wygląda terapia. Możesz zaproponować jedną konsultację służącą poznaniu terapeuty i zasad pracy bez zobowiązania do dalszych spotkań. Zgoda na konsultację powinna być dobrowolna. Nie musisz też interpretować samej odmowy jako dowodu, że partnerowi nie zależy na związku.

Co może dać spotkanie indywidualne?
Podczas konsultacji lub psychoterapii indywidualnej możesz:

• przyjrzeć się temu, co przeżywasz w relacji;
• rozpoznać swoje potrzeby i granice;
• pracować nad własnym sposobem komunikacji i reagowania;
• zastanowić się, jakie zmiany są dla Ciebie konieczne;
• omówić decyzję o pozostaniu w związku lub rozstaniu.

Terapeuta poznaje wtedy Twoją perspektywę. Nie może na tej podstawie rzetelnie ocenić ani diagnozować nieobecnego partnera. Nie odpowiadasz samodzielnie za naprawę całej relacji. Twoja praca może wpłynąć na sposób, w jaki funkcjonujesz w związku, ale nie gwarantuje zmiany zachowania drugiej osoby.

A jeśli partner później zdecyduje się dołączyć?
Omówcie ze specjalistą, jak rozpocząć wspólną pracę. Terapeuta prowadzący Twoją terapię indywidualną nie musi być odpowiednią osobą do prowadzenia terapii par może zaproponować kontakt z innym specjalistą.

Co, jeśli w związku pojawia się przemoc?
Jeśli doświadczasz przemocy, zastraszania, kontroli lub boisz się konsekwencji ujawnienia tego, co dzieje się w domu, najpierw poszukaj bezpiecznej konsultacji indywidualnej i wsparcia w ochronie siebie. Wspólna terapia wymaga w takiej sytuacji szczególnie uważnej oceny bezpieczeństwa; przy przymusie i kontroli może być niewłaściwa lub zwiększać zagrożenie.